Op dees foto, in mien bezit
zjwart wit, decennia aod
zeen ich os klein gezinnetje
en krieg ich ut weer kaod
3 kiendjes hejje wae toen maar
twiej maedjes, eine jông
bie pap en moeder aan de handj
net asof der anges niks besjtong
as kermis in ’t dörp
os auge zuus se sjtraole
wae laupe same euver de stjraot
achter os de winkel van de Gies
veur os wach de kermis
wae huppele op de orgelwies
de sjuutjes bië de sjoel
de carrousel en ome Jaap
de sjeet tent met de pepeere roës
de kenielsjtok, wat eine knaap
ein wonjerland as ze 7 bes
doë kreegs eg neet genog
zomers die ieuwig duurde
altied zon en blauwe loch
Ich kiek noa dit moeije plaetje
en dink, ’t is eg waor
wie kostbaar zien jeugdherinneringe
Kessel kermes, de zondig nao sint Jan
uniek, ’t is ierlik waor
Kermis in Kessel, wat heb ik daar leuke herinneringen aan. Natuurlijk als kind met pap en moeder er naar toe, het pure genot van de draaimolen en later van de rups. De enveloppenkraam van ome Jaap staat nog vers in het geheugen. Altijd weer die hoopvolle blik in de ogen dat je toch eens die grote prijs, die reuze knuffel zou winnen maar je ging toch weer naar huis met dat kleine spul dat meestal binnen een dag kapot was.
Bij de ingangspoort naar de meisjes school stond een woonwagen, zo’n echte zoals Pipo had en de mensen die daarin woonden hadden een jongetje, in mijn herinnering heette hij Billy. Zijn ouders hadden de schietkraam en de schuitjes die voor de school stonden, hij was een beetje mollig en stil, hij scheen allemaal het amusement waar wij zo vol van waren heel gewoon te vinden. Aan de andere kant stond de kraam met twee oudere dames, stijve kapsel, tweed rokken, die snoep verkochten, kaneelstaven en zuurballen. Ernaast stond een kraam met oublies, een rolletje van wafel met echte slagroom erin.
Toen ik ouder werd verplaatste onze aandacht zich van de markt bij het gemeentehuis naar de onderste markt want daar stonden de botsauto’s, daar waren de jongens, vooral de jongemannen die bij de botsauto’s werkten hadden onze aandacht, gespierd, gebruind en brutaal naar de meiden kijkend terwijl ze opmerkingen riepen waarvan de meisjes gingen blozen en giechelen. Dagenlang hoorden we dezelfde muziek, voor altijd verbonden met kermis herinneringen. Menigeen werd hier voor het eerst gekust, stiekem wandelend met een jongen langs de Maas.
Gedanst werd er ook, ik herinner me dat mijn ouders naar het matinee gingen en later ging ik met mijn vriendinnen naar Veers dansen. Wij waren al heel vroeg, het orkest moest nog hun spullen opbouwen maar we wilden geen minuut missen. Een keer speelde het Radi Ensemble, bekend van hun hit Huil maar niet kleine Eva en omdat wij daar zaten stuurden ze hun drummer die toen nog een jong knulletje was naar de open raam langs het podium om kersen te plukken van de boom buiten, die werden in een schaal op onze tafel gezet.
Later, veel later gingen wij ook trouw met onze kinderen naar de kermis, oude attracties waren verdwenen, de eisen van het verwend publiek iets hoger gesteld maar ik genoot van de bekende geluiden en geuren, van al die mensen die je getrouw elk jaar weer op de kermis zag al woonden ze al lang ergens anders. Op de terugweg altijd een gebakken vis en een aantal gerookte palingen voor mijn schoonmoeder want die had tenslotte de jongens ook kermisgeld meegegeven.
De familie van Knippenberg-Hanssen met van links naar rechts
Mart, vader Harie, Ineke, moeder Tiny en Marietje
