Het is al lang geleden. De feestdagen stonden voor de deur en ik dwaalde rond in de kerstshop van een groot warenhuis. Bing Crosby was ook paraat en zong met gedragen stem dat hij droomde van een witte kerst. Het klonk hoopvol. Ik was op zoek naar een kerstbal voor mijn dochtertje van negen maanden. Daar kon je niet vroeg genoeg mee beginnen, leek me. En dan kwam het vanzelf goed met de spirit of Christmas. Ik koos een clowntje. Gehuld in een rood pak met gele noppen bungelde hij parmantig in een van de dennenbomen op de afdeling. Ja, deze grapjas ging mee naar de kassa.
Toen en daar werd een traditie geboren, maar dat wist ik natuurlijk nog niet. Thuisgekomen kreeg het clowntje een ereplaats in de boom. Ook onze zoontjes kregen een eerste kerstbal na hun geboorte. Sterker nog, sindsdien kreeg elk kind íeder jaar een kerstbal. Het is een traditie die tot op de dag van vandaag voortduurt. (Ja, het is wel lachen bij ons.) Op zeker moment hadden we twee bomen nodig, want – jarig in december – kreeg ik jaarlijks van ieder kind óók een kerstbal. Hoewel mijn oudste zoontje ooit een speelgoed-brandweerwagentje voor me uitzocht.
Ergens in de tijd, wanneer precies is moeilijk te zeggen, was de magie ofwel de geest van Kerstmis op onze kinderen neergedaald. Onmiskenbaar. Tot diep in het voorjaar zongen ze kerstliedjes, de paashaas stond zich intussen te verbijten. Later knalde ‘Last Christmas’ van Wham! begin september al uit de muziekboxen. Net als Chris Rea’s hit ‘Driving Home for Christmas’. Chris Rea reed en reed, en tegen de tijd dat het 25 december werd was hij nog steeds aan het rijden.
Die eerste kerstbal van ons middelste kind sneuvelde al na drie jaar. Ermee spelen was toch niet zo’n goed idee. Twintig jaar later liet ik het clowntje in z’n rood-gele hansop vallen bij het optuigen van de boom. In duizend scherven. Dat veroorzaakte geen rimpeling in de wereldgeschiedenis, maar ik vond het wel erg. (‘Och mama, ja jammer, maar het is maar een kerstbal.’) De allereerste bal van onze jongste zoon houdt vooralsnog dapper stand.
De lichtjes, de glanzende ballen, de warmte en de gezelligheid, ze maakten de donkere decembermaanden hoopvol, vrolijk en minder donker. En nog altijd. Juist nu. Of de Russen komen of niet, wat die idiote Trump zich ook in zijn hoofd haalt, wíj laten ons niet kisten. En vooral: we houden hoop. De spirit van Kerstmis zit er onverwoestbaar in.
