We zijn meteorologisch gehandicapt geworden!
Het vriest en er is een paar centimeter sneeuw gevallen. Kortom totale chaos in Nederland. Code oranje! We houden collectief ons hart vast. Hoe gaan we dit overleven.
Vroeger, toen we nog echte winters hadden, hadden we geen code oranje.
Als ‘s ochtends de ijsbloemen aan de binnenkant van de ramen stonden, dan wist je: het is koud. Als de Simca van de buurman niet startte, dan was het serieus koud. En als moeder dan ook nog zei: “jongen, doe een muts op naar school”, dan was het minimaal -12.
Uiteraard deed je dat niet omdat je vers gestylede haar dan uit model ging. Dus tot de kleine pauze absorbeerde je niets van de les omdat je hersenen simpelweg bevroren waren.
Pa gleed in zijn Kadett, zonder ABS! gewoon veertig kilometer naar het werk. Net als de rest van Nederland. Ja het was wat lastiger allemaal maar met een beetje goede wil wel te doen.
We spoelen even vooruit naar 2026. Er ligt een paar cm sneeuw. Op de ene plek wat meer dan de andere. Maar er zijn geen dorpen afgesloten van de buitenwereld die we straks in mei pas weer terugvinden.
Treinen rijden niet meer. Scholen zijn dicht. Online les geven lukt ook niet omdat het internet schijnbaar bevroren is.
En na twee dagen is al het strooizout op.
Onze voorverwarmde auto’s zitten zo vol met elektronische anti-glij en glibber systemen dat zelfs Jos Verstappen ze met de beste wil van de wereld niet in de grindbak zou krijgen. Maar laten we voor de zekerheid toch maar thuis werken. Want stel je toch eens voor.
Code oranje, een andere manier om te zeggen dat we meteorologisch gehandicapt zijn geworden. We houden collectief ons hart vast. Hoe gaan we dit overleven.
