Kattemieskes
poezelig en zach
wat höb ich auch uch gemis
gae tovert unne lach
op mien gezich
’t veurjaor kondigt gae aan
de kaodste wintjerdaag zien veurbiej
krokusse toene heur sjoênste kleure
alles liekt weer niej
ich laot de zon mien gezich verwerme
de windj sjpeult met mien haor
ich neurie un lente melodi
ben met geneete noch lang neet klaor.
