Afgelopen zaterdag mocht ik kiezen van m’n vrouw; boodschappen doen, stofzuigen of…
Nou, ik hang buiten de kerstverlichting wel even op, roep ik heel royaal. Ik hoor het mezelf nog zeggen.
Onder het genot van de hemeltergende uithalen van Mariah Carey ga ik aan de slag. “All I Want For Christmas Is Youhouhouhou ”. Hoe moeilijk kan het zijn. Even wat lampjes ophangen. Programmaatje instellen. Klaar. “Driving Home For Christmas”,
Vorig jaar was ik tot de conclusie gekomen dat het best lastig is om tienduizend lampjes terug in een luciferdoosje te frotten. Inclusief veertig meter kabel, een stekker en een handleiding in negentig talen. Dus alles in een plastic tas gemikt en de handleiding weggegooid. Hebben we toch niet nodig. Gewoon logica. En als het niet lukt, vloeken. Vooral veel vloeken. “It’s The Most Wonderful Time Of The Year!”
Waar lag die tas met lampjes ook alweer? Tijd voor de eerste vloek. Heerlijk die kerstperiode. “Do They Know It’s Christmas?” Aangezien de tas niet zoals gebruikelijk bij de rest van de kerstspullen ligt, is de conclusie dat iemand anders deze dus heeft opgeruimd. Tijd voor een twee vloek. En voor de zekerheid een derde. “Feliz Navidad”
Wat is het toch altijd enorm genieten om bij -12 gevoelstemperatuur lekker in de buitenlucht met gevoelloze vingers het snoer uit de knoop te halen. “Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!”
Net voor het donker hangt alles. Met een beetje vloeken was ook het menu geprogrammeerd. Fluitje van een cent via het ienieminie zwarte (vloek)-knopje dat niet te bedienden is met het formaat duim van de gemiddelde Europese man. “It’s Beginning to Look a Lot Like Christmas”.
Hij zal zo wel gaan branden zeg ik losjes tijdens het avondeten. En ja hoor, tijdens het afruimen worden we ineens getrakteerd op de “ADHD Apocalypse” lichtshow. Alle kleuren, van links naar rechts. En vooral heel hard knipperen. Ja, dit hoort zo. Is leuk toch? “Last Christmas”
Het drie uur durende “Migraine Mistery” programma met keihard pulserend blauw licht tijdens Netflix was iets minder geslaagd. Zal ik het gordijn even dicht doen? Net voor bedtijd schakelt het programma gelukkig uit het niets ineens over in zacht brandend “Continuous Happiness”. Zie je lieverd, niets aan de hand.
Het “Stroboscope Sunshine” toegift van 01:20 tot 06:44 uur had niet gehoeven van mijn vrouw en beide buren. Of ik straks toch nog even wil kijken. Tuurlijk, pas ik wel effe aan. Ik hoor het mezelf nog zeggen.
Fijne feestdagen allemaal en een goeie roetsj!
